Mijn hondje Dotta springt met vier poten tegelijk door het gras, zoals je lammetjes omhoog ziet springen. Haar flapperende oortjes bewegen mee omhoog en omlaag tijdens haar gedartel. Mijn hart gaat open en ik zie mijn geluk gespiegeld in haar gedrag.
Dotta is hét grote kado dat ik heb mogen meenemen uit de Pyreneeën. Hoe ik aan haar ben gekomen volgt onder aan het blog. Eerst komen mijn in-zichten in mezelf die ik ben tegengekomen in Frankrijk. Inmiddels ben ik ongeveer een maand terug in Nederland en ben ik voor het vierde jaar terug in de bossen van Naarden waar ik woon in mijn camper.
Helperholic
Overal waar ik kom en meehelp in Frankrijk, wil ik graag iets mooier maken. Door schoon te maken, op te ruimen, te schilderen, te wieden, of iets gezellig te maken met een tafelkleedje of een schilderijtje. Als ik dat doe maak ik mensen blij en daar word ik weer blij van. Als ik schoonmaak op een locatie die ook gîtes verhuurt, dan kan ik met een mooi verzorgde slaap-, of huiskamer de gasten welkom doen voelen. En dat is m.i. het belangrijkste om mensen mee te geven: je bent welkom!
Twee dingen werden er gespiegeld. Ten eerste heb ik dat welkom in mijn leven te vaak gemist.
Mijn vader zat in mijn pubertijd vaak in de huiskamer met een thermoskan thee en een pak Maria biscuit. Maar zijn gezicht sprak boekdelen: “Kom niet in mijn buurt!“. Als ik bij mijn moeder langsga, lijkt haar liefde niet onvoorwaardelijk, maar af te hangen van een lijst verwachtingen voordat ze mij écht kan zien. Ik kreeg in een gesprek met haar te horen dat mijn leven nu zo ver afstond van het hare. Waarop ik antwoordde dat ik verder ben gegaan waar zij ooit is gestopt. Al in de jaren zeventig waren mijn ouders lid van progressieve tijdschriften als ‘De twaalf ambachten’, ‘de Consumentengids’, van de op grijs afvalpapier gedrukte ‘VPRO-gids’ en van ‘De kleine aarde’. Ze deed al bij de reformwinkel boodschappen, wist alles van gezond eten en wilde op oudere leeftijd in een woongroep voor senioren gaan wonen. Misschien dat ik bij haar dit verlangen spiegel waarvoor ze nu haar ogen sluit en ervaart ze iets van afgunst of jaloezie. Misschien dat ik nog steeds haar aandacht wil en de woorden wil horen dat ze trots op me is. Dat zou ik zeker fijn vinden al kan ik ook blij zijn met mezelf en vind ik mijn eigen leven (meestal) leuk en interessant.
De andere factor is dat ik door dingen mooi te maken, waardering krijg. Dat geeft me het gevoel waardevol en nuttig te zijn. Daarin zit een Christelijk oordeel. Mensen die niets doen zijn nietsnutten en die willen ‘we’ niet. Ik ben inderdaad Christelijk opgevoed en heb mijn moeder alleen niets zien doen als ze las of naar klassieke muziek luisterde. Ik heb ook nu nog last van dat oordeel als ik ‘niets’ doe. Dat kan ik pas, als ik de rest van de week wel nuttig ben bezig geweest. Dan is het goed voor mijn lijf en geest om een dagje niet productief bezig te zijn.
Misschien werkt waardering ook enigszins verslavend. Na een dag werken in het bos (takken opruimen) is het heerlijk dat het er opgeruimd uitziet, mijn lijf gezond moe en bruin is én dat ik waardering krijg daarvoor van de mensen bij wie ik woon.
Het lijkt verslavend omdat het elke dag opnieuw nodig is en ik metaforisch vlieg als ik het krijg. Mogeijk dat ik dat als kind ook te weinig heb ervaren. Waardering voor mijn bijdrage in het huishouden, waardering voor mijn mooie brieven, waardering voor mijn avontuurzin, voor mijn discipline om huiswerk te doen en te trainen voor atletiek.
Als ik in mijn huidige leven merk dat ik blij word van iemands opmerking of actie, geef ik dat ook altijd terug. Zo dragen we allebei bij aan het geluk van onszelf en de ander.
Gemis
Vanaf de herfstvakantie vorig jaar tot ongeveer een maand geleden ben ik weggeweest uit Nederland. Ruim drie maanden in de Pyreneeën en bijna twee in India.
Ik heb lekker en gezond eten gemist. In India is er bijna geen rauw eten. De groenten worden in curry’s verwerkt die heel lang staan te pruttelen en ik kan me mijn verrukking nog herinneren dat ik salade kon eten in de complementaire kliniek in Kerala (daarover meer in het volgende blog).
Bijna tranen van geluk en een soort opluchting dat er salade was.
In de Pyreneeën ging de auto stuk waarmee er boodschappen gedaan werden en raakten de voorraden langzaam op.
Na een dag fysiek werken keek ik graag uit naar lekker avondeten en dat moesten we nu ontberen. Althans zo ervoer ik het. Na twee uur lopen naar het dichtstbijzijnde dorp, konden we eigen voorraden aanleggen van kaas, eieren, noten, rozijnen, chips en chocola om het tekort aan te vullen.
Samen met de andere helpers genoten we dan van het eten, dat nu extra lekker was omdat we het zelf moesten halen van ver.
Ook de hitte in India met de bijbehorende muggen en de kou en vochtigheid van de Pyreneeën deden me verlangen naar het tegenovergestelde. Naar koelte in India met frisse lucht zonder muggen. Naar warmte zonder vocht in Frankrijk, bij elkaar zittend bij de houtkachel in de yurt en blij met dat beetje warmte. In mijn camper maakte in twee kruiken, had ik een donzen winterdekbed met een wollen deken er bovenop. Ook hierin werd er een basisbehoefte gespiegeld naar een prettige temperatuur die comfortabel aanvoelde. Hier in Nederland heb ik de eerste weken me gelaafd aan de zon en de milde temperatuur. Gisteren werd het ineens weer heel koud in Nederland en ik merkte hoe mijn lijf zich terugtrok naar binnen toe en hoe mijn energie afnam. Met extra sokken en een dikke wollen trui aan is het te doen. De deken is ook weer terug op mijn bed en een kruikje verwarmd mijn lijf in de camper.
Ik ga op zoek naar een plek in Europa die het hele jaar door zo relatief prettig aanvoelt, zodat ik buiten kan werken.
Ik zocht in Pyreneeën de gezamenlijkheid in een community in wording, maar vond geen missie en visie die alle neuzen dezelfde kant op stuurde. Juist het samen gaan voor hetzelfde doel geeft verbinding en die was er niet. Momenten waarop we met iedereen aan tafel zaten, waren op één hand te tellen. Als dat wel het geval was kon ik daar enorm van genieten. Misschien naïef, maar even het gevoel te hebben dat we ‘one big happy family’ waren, maakte me blij.
Ik werd gespiegeld in die wens die ik mee ga nemen op mijn zoektocht naar nieuwe Healing Inns.
Wat ik nog meer miste waren mijn vrienden en familie. Ik ben een sociaal mens dat gevoed wordt door sociale contacten. In de afgelopen maanden heb ik mijn contacten bijgehouden, maar niet zo veel als dat ik nu weer doe in Nederland. Ik ben nu zo’n vier jaar aan het reizen door Europa en doe dat met veel plezier. Ik kan weggaan, maar mijn vrienden en familie gaan niet met me mee. Ze leven hun leven voort en daar maak ik geen deel meer van uit.
Toen ik half april terugkwam in Nederland, verraste ik mijn familie door op de verjaardag van mijn nichtje te verschijnen. Het was zo fijn om elkaar weer een knuffel te kunnen geven en elkaar in het echt te ontmoeten. Ik geniet zó van het reguliere leven, al is het maar voor even. Even naar gewone verjaardagen, naar een terrasje, naar de Nederlandse Lidl. Ik geniet van het wandelen door het nieuwe groen van het bos, van het fietsen naar Almere of Amsterdam, van de praatjes maken bij de hond uitlaten, van het behandelen van cliënten in mijn praktijk en van het eten bij vrienden.
Juist de tijdelijkheid maakt het leuk. Wetend dat ik in de zomer weer verder reis.
Ver weg zijn spiegelt het gemis des te duidelijker. Ik realiseer me dat ik een aantal maanden per jaar zeker in Nederland wil zijn, me hier even wil onderdompelen in de liefde van vrienden en familie om daarna weer terug te gaan naar dat andere leven.
Misschien is de spiegel belangrijk omdat deze ons de andere kant laat zien. Misschien dat als we onze ogen openen, we bewuster kunnen worden van wat er in ons speelt. En dat juist door het ervaren van tekorten, we op de momenten dat er wél overvloed is, hier meer van kunnen genieten.
Terug naar mijn pup Dotta.
Bijna twee jaar geleden was ik in Andalusië aan het kijken naar honden in het asiel, maar toen overleed mijn vader. Ik had het vinden van een hond losgelaten en dacht dat er vanzelf eentje op mijn pad zou komen. In januari beviel de moederhond in de Pyreneeën van acht puppy’s. Ik had aangegeven dat ik wel een teefje wilde en koos intuïtief de enige blonde pup uit.
Het was een mooie keus. Gelijk na terugkomst uit India, ging ze bij me wonen in de camper en was er een klik. Ik had behoefte aan een levend wezen waarvoor ik zou kunnen zorgen en waarmee ik een stuk leven kan delen. Natuurlijk zijn er momenten die zwaar zijn als ze heel vroeg op wil staan, krabt en ik niet weet waarom, als ze jankt en uit de fietskar wil, maar ze is lief, slim, nieuwsgierig en leert heel snel. Het is een fijn gevoel om belangrijk te zijn voor een jong beest dat zich wil hechten. Nu mijn zoons de deur uit zijn en er (nog) geen kleinkinderen of nieuwe partner is, is dit het mooiste en liefste alternatief dat ik me kan wensen!