Blog 55: Zingeving

Kind

 

Een klein kind leeft en hoeft hier niet bij na te denken. Het is. Het wordt wakker met een gretigheid en een open blik. Het springt, danst, huppelt, rent en valt ter plekke in slaap. Het speelt het leven na met gebruikmaking van al haar of zijn fantasie. Ik kan me mijzelf nog herinneren als vijfjarige waarin ik met mijn iets jongere zusje van ons wollen vloerkleed een bed maakte, waaronder wij gingen liggen. Van een tafel die we op de kant legden, maakten we een winkeltje. Mijn vader werd Sinterklaas met een slabbetje voor zijn mond geknoopt en opa liet een katoenen muis ontsnappen uit zijn handen. Toen ik iets ouder was, maakte ik soep van gesneden bladeren in onze zelfgebouwde hut. We speelden verstoppertje, tekenden rolschaatsbanen, knikkerden, hinkelden met schoenpoetsdoosjes gevuld met zand, sprongen touwtje op het schoolplein tot we honger kregen en gingen kijken of het eten al klaar was. Daarna deden we de afwas met flinke tegenzin en plaagde ik als afwasser de afdroger door hem of haar steeds hetzelfde bord wéér af te laten drogen tot hij of zij dat doorkreeg. Ik ging elke week naar de leeszaal voor nieuwe bibliotheekboeken, spaarde Prins Valiantstrips, één cent muntjes en oude koningin Wilhelminamuntjes. Het leven was ergens heel eenvoudig, genoeg en overzichtelijk. Er waren geen ‘grotemensenproblemen’. Het was niet de vraag of wij nuttig waren of dat ons leven zingevend was. Wij kinderen waren welkom, hadden onze kleine taken in huis en namen onze plek in. Dát maakte het zinvol.

 

Puber 

 

Als tiener ging ik nadenken over de zin van het leven. Ik kon voelen dat ik graag voor mensen zou willen zorgen. Om voor hun het leven iets leuker en lichter te maken. Ik wilde sombere mensen blij maken en van de wereld een fijnere plek. Ik ging brieven schrijven aan mijn nicht en een goede vriendin over wat ik meemaakte. Dat maakte dat ik mijn gevoelens goed onder woorden leerde brengen. Ik fantaseerde over mijn toekomstige man, over het leven dat ik dan zou leven en of ik kinderen zou krijgen. Toen ik erachter kwam dat ik goed was in hardlopen, trainde ik bijna dagelijks en ervoer dat het een goede uitlaatklep was voor de stress van school en thuis. Hierdoor werd mijn zelfvertrouwen versterkt en kreeg ik een ijzeren discipline. 

 

Jongvolwassen

 

Op mijn achttiende vertrok ik uit de Achterhoek naar Amsterdam om fysiotherapie te studeren. Voordat ik als fysio ging werken vertrok ik met mijn toenmalige vriend voor zeven maanden op wereldreis. Daarna stortte ik mijzelf in het werkende leven en ging ik mee in het ritme van ‘huisje, boompje, beestje’. De zingeving werd bepaald door het behandelen van cliënten, het opvoeden van mijn kinderen, het huishouden doen, het ontmoeten van vrienden en het verlenen van mantelzorg. 

 

Volwassen

 

Anderhalf jaar terug stopte ik met mijn fysiopraktijk. Ik heb de verantwoordelijkheid voor het welzijn van mijn cliënten aan hunzelf teruggegeven. Ik heb het lang geprobeerd voor hun op te lossen, maar dat ligt niet meer bij mij.  Nu mijn kinderen op eigen benen staan en de biologische noodzaak om voor hen te zorgen wegvalt, is mijn zingeving verschoven.

 

In de coronacrisis ben ik me bewuster geworden van wat ik echt belangrijk vond. Er ontstond ook meer ruimte omdat we niet mochten werken én mijn kinderen minder praktische zorg nodig hadden. Ik ervoer hoe leuk het was om samen met anderen aan één doel te werken. Om in een groep verschillende talenten en kwaliteiten te erkennen en in te zetten. Om samen te werken in een sfeer van gelijkwaardigheid. Ik was nodig met mijn talent om te inspireren, hoop te geven en met mijn daadkracht het initiatief van de Healing Inn neer te zetten. Ik ben het ‘nieuwe’ leven gaan voorleven en voel mezelf nuttig als werkende nomade. 

 

Geen zingeving als kind?

 

Ik denk dat dit voortkomt uit het níet voluit kind kunnen zijn. Dat ze hun fantasie niet de vrije loop kunnen geven. Kinderen van nu hebben afleiding van TV, computer, mobiele telefoon of tablet. Ze zijn vooral actief bezig met hun hoofd, niet met hun lijf.

Wat bij me resoneert is dat ze mogelijk niet welkom zijn als zichzelf en hun plek als kind niet kunnen innemen. Op veel kinderen zit een diagnose geplakt met de benodigde medicatie. Er mag geen rafelrandje aan je zitten. Je mag niet te druk, te dom, te slecht Nederlands pratend, te scheel, te veel afgeleid zijn. Een kind van nu moet naar 1001 clubjes toe in de angst om een talent te missen, waardoor er bijna geen tijd meer is om buiten te spelen. Ik denk ook dat er nu geen groot beroep gedaan wordt op je creativiteit bij het oplossen van problemen. Als vroeger je band lek was bijvoorbeeld, ging je hem zelf plakken op school, je liep met de fiets aan de hand naar huis of je bedacht iets anders (heel hard oppompen en dan zo ver mogelijk proberen te fietsen, een vader of moeder op school te hulp vragen, meerijden met een auto…). Als je dan thuiskwam was je trots op jezelf dat je het gefikst had. In deze tijd kunnen kinderen het gevoel krijgen dat ze niet nodig zijn, omdat ze het toch niet goed doen of niet nuttig zijn. Dat ze er daarom niet toe doen. Belangrijk dat ouders hun kinderen taken geven in de verzorging van de huisdieren en het huishouden om ze te laten voelen dat ze een gelijkwaardig lid zijn binnen het gezin. 

 

Gebrek aan zingeving als volwassene?

 

Ook hier neemt verantwoordelijkheid een grote rol in. Neem je die wel of niet?

Voel je je slechts een ‘pion’ in een organisatie en gaat alles gewoon door als jij er niet bent? Of voel je je een ‘koningin’ of een ‘loper’ en ben jij bewust van jouw kwaliteiten en kun je die inzetten op jouw schaakbord? De anonimiteit van een mens kan killing zijn voor zingeving. Je bent inwisselbaar voor duizenden anderen. De overheid zorgt voor je kind/je oude moeder/ je gehandicapte buurman als jij het niet doet. Die neemt de verantwoordelijkheid over. Jij, als jouw unieke zelf, doet er niet toe. Met als gevolg dat je jouw ‘zinloos zijn’ verdooft met drugs, alcohol, seks, eten, gamen, TV of gokken om het niet te hoeven voelen. 

Je leeft van vakantie naar vakantie en kan uit je werk geen voldoening of zingeving meer halen. Je neemt jezelf voor om als je eenmaal met pensioen gaat, weer te gaan genieten en jezelf dat vakantiehuis te gunnen, of de boot, of de motor…. Nog even volhouden. Nog een paar jaar werken…

 

Conclusie

 

Iedereen vindt het fijn om nodig te zijn. Dat jouw bijdrage belangrijk is. Dat jij ertoe doet. Dat mensen het oprecht fijn vinden als jij er bent. Daarnaast is het van belang dat je jouw talenten leert kennen en gebruiken of het nou intellectuele, kunstzinnige, sportieve of handige talenten zijn. Ik denk aan het lied ‘De steen’, waarin je jouw steen(tje) hebt bijgedragen in een rivier op aarde, waardoor de stroom voor altijd is veranderd.

 

Wat geeft jouw leven zin? Waar word je blij van?

 

Kun je jezelf weer motiveren om terug te gaan naar dat huppelende speelse energieke kind dat je ooit was, voor wie de wereld openlag? Een kind voor wie de dagen te kort waren om te doen wat het wilde. Eindeloos op avontuur in het hoge gras, starend naar de wolken, mijmerend over je komende verjaardag, zandkastelen makend in de opkomende vloed of op schoot liggend met je duim in je mond.

 

Sta jezelf toe om je kracht weer te pakken. Te gaan doen waar jij energie van krijgt. Waardoor jouw batterij weer opgeladen wordt. Wees blij met jezelf en zie dat de wereld ook bij jou aan je voeten ligt. Je hoeft alleen de eerste stap maar te zetten en je bent op weg….